سيماى پذيرفتگان ولايت خدا

 آنكه ولايت خدا را پذيرفت:
 1. كارهايش رنگ خدايى پيدا مى‏كند. «صبغة اللّه»(1)
 2. براى خود رهبرى الهى برمى‏گزيند. «ان‏اللّه قد بعث لكم طالوت ملكاً»(2)
 3. راهش روشن، آينده‏اش معلوم و به كارهايش دلگرم است. «يهديم ربّهم بايمانهم»(3)، «انّا اليه راجعون»(4)، «لانضيع اجرالمحسنين»(5)
 4. در جنگ‏ها و سختى‏ها به يارى خدا چشم دوخته و از قدرت‏هاى غير خدايى نمى‏هراسد. «فزادهم ايماناً»(6)
 5. از مرگ نمى‏ترسد و كشته شدن در تحت ولايت الهى راسعادت مى‏داند. امام حسين‏عليه السلام فرمود: «انّى لا ارى الموت الاّ السعادة».(7)
 6. تنهايى در زندگى براى او تلخ و ناگوار نيست، چون مى‏داند او زير نظر خداوند است. «ان اللّه معنا»(8)
 7. از انفاق و خرج كردن مال نگران نيست، چون مال خود را به ولى خود مى‏سپارد.«يقرض اللّه قرضاً حسناً»(9)

 8. تبليغات منفى در او بى اثر است، چون دل به وعده‏هاى حتمى الهى داده است: «والعاقبة للمتّقين»(10)
 9. غير از خدا همه چيز در نظر او كوچك است. امام على‏عليه السلام فرمود: «عظم الخالق فى أنفسهم فصغر مادونه فى أعينهم...».(11)
 10. از قوانين و دستورات متعدّد متحيّر نمى‏شود، چون او تنها قانون خدا را پذيرفته و فقط به آن مى‏انديشد. و اگر صدها راه درآمد برايش باز شود تنها با معيار الهى آن راهى را انتخاب مى‏كند كه خداوند معيّن كرده است. «ومن لم يحكم بماانزل‏اللّه»(12)

1) بقره، 138.
2) بقره، 247.
3) يونس، 9.
4) بقره، 156.
5) يوسف، 56.
6) بقره، 173.
7) بحار، ج‏44، ص‏192.
8) توبه، 40.
9) بقره، 245.
10) اعراف، 128.
11) نهج‏البلاغه، خ 193.
12) مائده، 44 و45.