إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً يَرْجُونَ تِجَارَةً لَّن تَبُورَ(سوره فاطر آیه 29)
 در حقيقت كسانى كه كتاب خدا را مى‏خوانند و نماز برپا مى‏دارند و از آنچه بديشان روزى داده‏ايم نهان و آشكارا انفاق مى‏كنند اميد به تجارتى بسته‏اند كه هرگز زوال نمى‏پذيرد.

 تجارت با خداوند داراى امتیازات و بركاتى است:
 1. آنچه از سرمایه داریم، (سلامتى، علم، عمر، آبرو، مال و...) از اوست پس به خود او بفروشیم. آرى، اگر فرزندى زمین و مصالح و پولى از پدر گرفت و منزلى ساخت و بعد افرادى خریدار منزلش شدند كه یكى از آنان همان پدر بود، عقل و وجدان مى‏گوید آن را به پدر بفروشد، زیرا تمام دارایى‏هایش از اوست و به بیگانه فروختن جوانمردى نیست.
 2. خداوند به بهاى بهشت ابدى مى‏خرد، ولى دیگران هر چه بخرند، ضرر و خسارت است، چون ارزان مى‏خرند و زودگذر است.
 3. خداوند كم را مى‏پذیرد، «فمَن یَعمل مثقال ذرّة» ولى دیگران كم را نمى‏پذیرند.
 4. خداوند، از روى عفو و اغماض، عیب جنس را مى‏پوشاند و با همان نواقص مى‏خرد. در دعاى بعد از نماز مى‏خوانیم: خداوندا! اگر در ركوع و سجود نمازم خلل و نقصى است نادیده بگیر و نمازم را قبول فرما. 
در دعاى ماه رجب مى‏خوانیم: «خاب الوافدون على غیرك و خسر المتعرّضون الاّ لك»( مفاتیح الجنان) یعنى باختند كسانى كه در خانه غیر تو آمدند و خسارت كردند كسانى كه به سراغ دیگران رفتند.